сфт. 1. Бировга нарса ёки пул бермасликка, сарфламасликка интиладиган киши; зиқна; қизғанчиқ.
Бахил эҳсондан қочар, Хасис меҳмондан қочар. — Мақол
Бу дейман, Саидибой уст-бошинг бир аҳволда сал хасисроқмисан? — деб сўради Ибодулло Махсим. М. М. — Дўст, Галатепага қайтиш
2. кўчма Ҳосил бермайдиган, экин битмайдиган, ориқ (ер ҳақида).
Хасис ердан унум чиқмас, аҳвол чатоқ. — Ойбек, Зафар ва Заҳро
3. кўчма Ортиқча, ўринсиз сўз ишлатмайдиган (ёзувчи ҳақида).
Сўзга хасис адиб.