sft. 1. Kishini aldashga, avrashga, laqillatishga usta; aldoqchi.
Bir aldamchi, oʻzing kashmir boʻlmasang, Madinadan darrov qanday kelasan?! — Yodgor
2. Firibgar, qallob.
Bularning kayflari shunchalik chogʻ ediki, koʻrgan kishi., yaxshi, bor barakadan boshi osmonga yetgan aldamchi savdogarmi deb oʻylar, muqarrar shunday deb oʻylar edi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
3. Vaʼdasida turmaydigan; subuti yoʻq; vaʼdasiz.
— Aldamchi! — Bu aldashlar — aldash emas, siz hali qarab turing, qochqoq! — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
4. Yolgʻon-yashiq gaplarni koʻp gapiruvchi; yolgʻonchi.
5. Chalgʻituvchi, chalgʻitadigan, aldaydigan.
Koʻnglida bir lahza uchgan behuda, aldamchi xayollardan qutuldi. — Oybek, Tanlangan asarlar