sotsialistik realizm. Sovet adabiyoti va adabiy tanqidchiligining asosiy ijodiy metodi, realizm taraqqiyotining yuksak va oliy bosqichi boʻlib, u XX asrning boshlarida shakllandi. Chunki bu davrga kelib Rossiyada revolyutsion harakatning kuchayishi, ishchilar sinfining revolyutsiyada gegemonga aylanishi realizm xarakterining oʻzgarishiga sabab boʻldi: sotsialistik revolyutsiyalar davriga xos tarixiy ziddiyatlarni aks ettiruvchi, sifat jihatidan yangi metod — sotsialistik realizmning shakllanishiga olib keldi. Sotsialistik realizm metodi ijodkordan voqelikni haqqoniy, tarixan konkret va revolyutsion taraqqiyotda tasvirlashni talab qiladi. Sotsialistik realizm metodining gʻoyaviy asoslarini V. I. Lenin 1905 yilda «Partiya tashkiloti va partiya adabiyoti» nomli tarixiy maqolasida bayon qilgan edi. Kommunistik partiyaviylik, xalqchillik, voqelikni haqqoniy, revolyutsion taraqqiyotda tasvirlash, sotsialistik gumanizm va proletar internatsionalizmi sotsialistik realizmning asosiy prinsiplaridir. Sotsialistik realizm oʻtmish adabiyotining ijobiy tajriba va progressiv tendensiyalarini inkor etmaydi, balki eʼtirof qiladi va ularga tayanadi, ijodiy foydalanadi. Sotsialistik realizm metodi birinchi marta M. Gorkiyning «Ona» romani va boshqa asarlarida toʻla ifodasini topdi. Ulugʻ yozuvchi oʻz romanida Rossiya ishchilar sinfining XX asr boshlaridagi revolyutsion harakatini haqqoniy tasvirladi, revolyutsion ishchilarning tipik obrazini yaratdi, ishchilarning kelajak — sotsialistik hayot haqidagi orzularini yuksak badiiylik bilan
