Badiiy nutqqa xos intonatsion-sintaktik ifoda usullaridan biri: ayrim tovushlarni, bir yoki bir necha soʻzni yoki soʻz birikmalarini, baʼzan esa maʼlum satrni atayin takrorlash orqali fikr yoki his-tuygʻuni ifodalashga, uning taʼsir kuchini oshirishga va turli intonatsiyalarni boʻrttirib koʻrsatishga imkon beradigan stilistik usul. Takrorning alliteratsiya (q.), epifora (q.), rifma (q.), anafora (q.), assonans (q.), konsonans (q.), monorim (q.), pleonazm (q.) tavtologiya (q.), naqorat kabi turli koʻrinishlari mavjud boʻlib, ular oʻtmish adabiyotida ham, sovet adabiyotida ham koʻp uchraydi. Soʻz sanʼatkorlari badiiy takrorlardan tasvirlanayotgan obyektga nisbatan oʻzlarining subyektiv munosabatlarini ifodalash, uni baholash, voqea-hodisaning nazarda tutilgan tomoniga oʻquvchi diqqatini tortish, uni boʻrttirib koʻrsatish uchun foydalanganlar., takror
Xayr sizga, ikki ohu koʻz! Xayr yoʻldosh, xayr oshno! Xayr sizga, ey ikki yulduz, Xayr senga, ey goʻzal dunyo! — Ҳ. Олимжон