лат. natura — табиат сўзидан
— naturalizm. 1. XIX asrning 70-yillarida Gʻarbiy Yevropa adabiyotida yuzaga kelgan badiiy metodlardan biri, XIX asrning 80—90-yillarida fransuz yozuvchisi Emil Zolya boshchiligida paydo boʻlgan adabiy oqim. Bu oqimga qisman Flober, Mopassan, Zuderman, Gauptman, G. Ibsenlar ham mansub edilar. Rossiyada XIX asrning 80—90-yillarida P. Boborikin, Vas. Nemirovich-Danchenko, V. Belinskiy, V. Bibikov, V. Tixonov kabi bir qancha tarafdorlari boʻlishiga qaramay, naturalizm oqimi keng yoyila olmadi. Naturalizmning asosiy talablari E. Zolyaning «Eksperimental roman» hamda P. Boborikinning «XIX asrda Yevropa romani» nomli kitoblarida bayon qilingan. Bu talablar asosida XIX asr tabiatshunosligidagi materialistik gʻoyalar yotadi. Naturalizm oʻzining estetik asoslarida tabiiy fanlarga, birinchi navbatda, biologiya hamda fiziologiyaga tayanadi. Naturalizm adabiyotda inson xarakterini eksperimental oʻrganishni maqsad qilib qoʻyadi va badiiy asarga inson haqida maʼlumot beruvchi hujjat sifatida qaraydi. Bu oqim