гр. eidyllion — кичик образ, кичик шеърий асар сўзидан
idilliya. Antik poeziya janrlaridan biri boʻlib, bu janrda xalq hayoti tabiat manzaralari fonida aks ettiriladi. Qadimgi grek shoiri Feokrit koʻplab ajoyib idilliyalar yozdi. Uning idilliyalarida insonning kundalik hayotga boʻlgan qiziqishi, oddiy kishilarga, tabiatga muhabbat gʻoyalari tarannum etiladi. Shuning uchun ham uning idilliyalaridagi qahramonlar — shaharda yashovchi oddiy kishilar, baliqchilar, dehqonlar va asosan hayoti koʻproq tabiatning goʻzal bagʻrida oʻtadigan choʻponlardan iborat. Shu bilan birga, Feokrit idilliyalarida choʻponlar oʻta sezgir, tabiat juda goʻzal va shafqatli, hayot ijtimoiy ziddiyatlardan xoli tarzda tasvirlanadi. Feokritdan soʻng grek adabiyotida Mosx (eramizdan oldingi II asr), Bion (eramizdan oldingi II asr), Rim adabiyotida Vergiliy (eramizdan avvalgi I asr), Kalpurniy (eramizning I asri) va Nemesian (eramizning III asri)lar idilliyalarning ajoyib namunalarini yaratdilar. Yangi Yevropa adabiyotida idilliya bukolika (q.)lar bilan bir narsa sifatida talqin etildi va ularda antik idilliyalardan tabiat qoʻynida ijtimoiy ziddiyatlardan uzilgan oddiy kishilar hayotini tasvirlash mavzui qabul qilib olindi. XVII—XVIII asrlar Gʻarbiy Yevropa adabiyotida idilliya Foss ijodida taraqqiy topdi. XVIII asrning oʻrtalari va XIX asrning birinchi yarmida idilliya rus adabiyotida ham keng tarqaldi.