сфт. 1. Ёш, навқирон.
Ёки бирор барно йигитни кутармикан интизор бўлиб. — Уйғун
Юмшоқ муомалали бу барно йигитларни кўриб, Холжон хола ҳам талтайиб кетди. — Ғайратий, Довдираш
2. Ҳусни одатдагидан ортиқ; чиройли, гўзал, соҳибжамол; қадди-қомати келишган.
Балки сиз ҳам кўргандирсиз ўшал барнони, Кулгич юзли, қалам қошли, кўзи шаҳлони. — Муштум
Ҳамма ёқда тўп-тўп гулчеҳралар, барнолар, санамлар, малоҳат-у ойхуморлар, гулпошша-ю гулойимлар! — С. Сиёев, Аваз
3. Барно (аёллар ва эркаклар исми).