ot 1. tar. Amir va xonlar zamonida yer ostiga qurilgan zax va qorongʻi qamoqxona.
Zulm zindondan yomon. — Maqol
Mahbuslarga toʻlib zindonlar, Adolat deb toʻkildi qonlar. — E. Rahim, Yangi qadam
2. koʻchma Azob-uqubat makoni; azobxona, gʻurbatxona.
Xuroson olimlar uchun zindon [dedi Badia]. — Mirmuhsin, Meʼmor
Hech maslahat chiqmadi, Er va xotin bemador: Boʻlgan edi keng dunyo Bular uchun zindon, tor. — Gʻayratiy
Gulandom dutorni olib sozlarkan, dedi: — Dutor boʻlmasa, bu zindonda yuragim yorilib ular edim. — Oybek, Tanlangan asarlar
- Koʻcha xandon, uy zindon Koʻchada oʻynab-kulib yuruvchi, uyda gʻazabini sochuvchi odam haqida. [Nafisa]Bunday qarasa, qizi Surayyoning tili qaqa, shokoladga kelib, pildirab yurib ham ketdiki. Aʼzam dimogʻidan tushmaydi, yuzingda kuzing bormi, demaydi. Koʻcha xandon, uy zindon. — Shuhrat, Jannat qidirganlar