fl. 1. Har tomonga tarqalib ketmoq, qochmoq, toʻs-toʻs boʻlmoq.
Eshik ogʻzida uymalashib turgan qizchalar yon-yoqqa tirqirab, gʻoyib boʻlishgan edi. — S. Anorboyev, Mehr
Ilgarilar bu yerga yelkasiga miltiq taqib, yonboshiga charm xalta osgan otliklar kelar, odamlar ularning qorasini uzoqdan koʻriboq, soliqchi derdilar va bekingani joy axtarib, tirqirab ketardilar. — P. Tursun, Oʻqituvchi
2. Otilib chiqmoq, shiddat bilan chiqib, atrofga tarqamoq, sochilmoq (suyuqlik haqida). Yaradan qon tirqirab ketdi.
[Ergashning] Chap bosh barmogʻidan tirqirab qon oqyapti. — A. Mirahmedov, Kulgan chechaklar
U [Mayna] oʻzini bosishga urinsa ham boʻlmadi — ikki koʻzidan sevinch yoshlari tirqirab ketdi. — Sh. Toshmatov, Erk qushi