ot 1. tar. Eron va Afgʻonistonda: yirik amaldor, qabila boshligʻi; Oʻrta Osiyoda: qoʻshin qoʻmondoni; Usmonlilar saltanatida: dala armiyasi qoʻmondoni.
Temur Malik jang liboslarini kiyib, sardor Shohmurod Koʻhistoniy bilan birgalikda otga minib, qoʻshin toʻplanayotgan tomonga joʻnadi. — Saodat
2. Umuman, qoʻmondon, boshliq.
Senga bermas Goʻroʻgʻli hech omona, Xon Goʻroʻgʻli Chambil elning sardori. — Malikayi ayyor
Kemada aygʻoqchilar sardoridan boshqa ikki kishi ham bor edi. — Mirmuhsin, Temur Malik
3. koʻchma Yoʻl-yoʻriq koʻrsatuvchi; ilgʻor, zarbdor.
Namanganning anori, kimni qilmas xumori, Namanganliklar nori, yigitlarning sardori. — T. Toʻla