sft. 1. Rutubati boʻlgan; nam, zax.
Kuzning rutubatli oqshomi edi, Bogʻlar sokingina chekar edi oh. Ruhimda bir xazon ayyomi edi, Ajib goʻzallikka duch keldim nogoh. — A. Oripov, Onajon
Qosh qoraygan edi. Dalalardan rutubatli sovuq shamol esib turibdi. — A. Muxtor, Chinor
Tungi rutubatli havo badanni junjiktiradi. — L. Tojiyeva, Mehrim sizga, odamlar
2. koʻchma Gʻam-gʻussali, kishi erkini boʻgʻadigan; iflos, chirkin.
Shunda rutubatli badboʻy bu shahar Koʻzimga charaqlab Fargʻona boʻldi. — E. Vohidov, Kelajakka maktub
Ertaga u diqqinafas, rutubatli Hirotdan chiqib ketadi, shu yoʻsin bilan bir yoʻla u beadad gʻam-u gʻussadan ham qutuladi! [oʻylardi Meʼmor]. — Mirmuhsin, Meʼmor
Saroyning fisq-u fujurga, fahshga toʻla rutubatli havosi-yu marmar hovuzlardagi favvoralar salqini — barcha-barchasi oʻtmishga chekindi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
Besh yil gʻoyauchun qattiq berilib, rutubatli hujrada zaxlab yigirma sakkiz yoshida xatmi kutub qilishga muvaffaq boʻldi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon