ot
1.
Fikrlash, soʻzlash va mehnat qilish qobiliyatiga ega boʻlgan, shu tufayli boshqa hamma maxluqotdan ustun turuvchi jonli zot; kishi, inson.
Ibtidoiy odam.
2.
Kishilik jamiyatining ayrim bir aʼzosi, shaxs.
Yaxshi odam. Halol odam. Asl odam. Ablah odam. Odam borki, odamlarning naqshidir, odam borki, hayvon undan yaxshidir. — Maqol
Odam taftini odam koʻtaradi deganidek, Nizomjon kelib, uy toʻlib qolgandek boʻldi. — S. Ahmad, Ufq
Avaz oʻzicha oʻylandi: Bir ulugʻ odamning, bir gʻaribning janozasiga odam koʻp keladi, deganlari rost ekan-da. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
Bular bu yerga oʻtirgani kelgani yoʻq, bir odamni qidirib kelishgan. — A. Qahhor, Ogʻaynilar
Bizning Nabigul odam emas-e oʻzi! Yosh-da, hali oshna-ogʻaynigarchilikni bilmaydi. — A. Qahhor, Qanotsiz chittak
3.
Jamoa xoʻjaligi, oila aʼzolarining har biri; jon.
Odam boshiga besh soʻmdan. Xarajat va daromadlarni odamga qarab taqsimlamoq.
Hasharga har bir xoʻjalik qirqtadan odam beradi. — T. Ashurov, Oq ot
4.
Biror boy-badavlat yoki amaldor kishining xizmatkori yoki tarafdori.
Keyingi yillarda xon odamlari qishloqma-qishloq yurib, koʻproq paxta ekishni talab qilishyapti. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
Bundan keyin gaplarimni uqib oling, modomiki men bilan birgasiz, mening odamimsiz, har bir ishni men bilan bahamjihat qiling. — Oybek, Tanlangan asarlar
5.
Oʻzga jamoa yoki oila vakili.
Lekin qizlaridan yashirincha kuyovnikidan odam kelib qolar, deb kutdilar. — S. Zunnunova, Koʻk chiroqlar
