KUL ' biror narsaning yonib—kuyishi oqibatida hosil boʻladigan changsimon mineral qoldiq'. Oʻchohning k u l i n i olib, keyin oʻtin haladi. Qadimgi turkiy tilda ham shunday maʼnoni anglatgan bu ot asli kül tarzida talaffuz qilingan (ДС, 325), oʻzbek tilida oʻ unlisining yumshoqlik belgisi yoʻqolgan: kül > kul
Biror narsaning yonib-kuyishidan hosil boʻladigan oqish-qora yoki koʻkish changsimon mineral qoldiq
Toshkoʻmirning kuli, shsh Oʻchoqdagi oʻtni sekin-sekin kul bos- — Oybek, Tanlangan asarlar
Solih chekayotgan sigaretasining kulini qoqar ekan, uzilib qolgan gapini davom ettirdi — O. Moʻminov, Xiyobondagi uch uchrashuv