Поиск

sft. 1. Odam hazar qiladigan, jirkanadigan; kishini jirkantiradigan; iflos.

Jirkanch manzara.

Yoqimsiz, jirkanch kulgi Ahmadning xamini boʻldi. — F. Musajonov, Himmat

2. koʻchma Razil, qabih.

Sof narsaga qoʻl berish uchun jirkanch narsaga ham qoʻl urishga toʻgʻri kelar ekan. — P. Qodirov, Uch ildiz

fl. Hazar qilmoq, irganmoq.

Haydarov suhbatdoshiga birdan jirkanib qarab qoʻydi. — A. Muxtor, Boʻronlarda bordek halovat

Poshshaxon shaharlik boyvuchcha ayol boʻlib, oʻz qarindoshlaridan jirkanar, beriroq yurishni yoqtirardi. — D. Nuriy, Osmon ustuni

infamy, vileness

fl. Jirkanmoq feʼlining birgalik nisbati.

fl. Jirkanmoq feʼlining orttirma nisbati.