ot 1. mif . Ertak va xalq dostonlarida shoxli, dumli, benihoyat ulkan odam qiyofasida tasavvur etiladigan, ezgulikka qarshi kurashuvchi xayoliy maxluq, yovuzlik timsoli.
Oʻsgan yurtin toza aniq bildingmi, Soʻyla, xonim, dev-u jinni koʻrdingmi? — Murodxon
Chinor tagida bir supa ustida qirqta dev uxlab yotibdi. — Ertaklar
Devni oʻldirib boʻlmaydi, deyishadi, shu rostmi? Uning qoni toʻkilsa, har tomchisidan ming dev paydo boʻlaveradi, deyishadi. Shu rostmi? — Mirmuhsin,Meʼmor
2. koʻchma Davangirday, beoʻxshov, qoʻpol gavdali.
[Qizingizni] Erga bermay, devga berdingiz. — M. Ismoiliy, Fargʻonat.o.
Polvon ketidan Matyoz dev ham Polvon ogʻadan qolishmay, deb oʻz kuchiga yarasha ishlangan katta gʻaltak aravani itarib borardi. — J. Sharipov, Xorazm
3. koʻchma Dahshat; qoʻrqinch; salobat.
Teshaboyning yuragida bosh koʻtargan gumon devi Toʻraxonning oʻpkalaridan keyin yota qoldi. — M. Ismoiliy, Fargʻona t.o.
Makrning, munofiqlikning devi hamma fazilatlarini oʻz komiga tortibdi. — Oybek,Navoiy
4. koʻchma Katta, ulkan; bahaybat.
- Sulaymon oʻldi — devlar qutuldi Qattiqqoʻl kishi ketib, hamma istaganini qila olishiga — oʻzboshimchalikka imkoniyat tugʻilishi (mifga koʻra, Sulaymon paygʻambar oʻzboshimcha devlarni bandga solib qoʻygan, Sulaymonning vafotidan soʻng ular erkin nafas olganlar). Nega hammang ish qilmay, bekor oʻtiribsanlar? Sulaymon oʻlib, devlar qutulibdi-da! Hamza, — Boy ila xizmatchi