Толковый словарь узбекского языка
· ещё в 5 словарях
fl. 1. Yelkalarini chiqarib, koʻkragini ichiga olib engashmoq.
Nayman ona bukchayib oʻtirib qoldi. — Yoshlik
Salim-boyvachcha bukchayganicha qimir etmay qotdi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Normat polvon arang oʻrnidan turdi-da, bukchaygancha oʻlikning tepasiga bordi. — Yoshlik
2. Belini, koʻkragini koʻtara olmay enkayib qolmoq, qaddi egilmoq.
Bukchaygan chol. Beli bukchaygan kampir.
U gʻamdan bukchayib qolgan hakim Abdusamadga achinar edi. — M. Osim, Karvon yoʻllarida
Uyda oʻtirib, choʻkib, bukchayib qoldi. — Sharq yulduzi