ot 1. Bir yerga toʻplab yoki uyib qoʻyilgan narsa; uyum, toʻp, toʻplam.
Axlat toʻdasi. Bir toʻda parcha-parcha gʻisht. Narsalarni toʻda qilib qoʻymoq.
Keyin uni sugʻurib oldi-da, bir toʻda qogʻozni oldimga tashladi. — Guldasta
2. Bir yerga toʻplangan kishilar yoki hayvon, qush va shu kabilar guruhi, galasi, toʻpi.
Uloqchilar toʻdasi. Qushlar toʻdasi. Toʻda boʻlib yurmoq. Toʻdadan ajralgan toʻrga tushar. — Maqol
Arilar toʻdasi oʻzini qop ichiga urdi. Bu bolalarga chindan qiziq tomosha boʻldi. — H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar
Avaz tor hovliga moʻralab qoʻyib, eshik oldida qoʻl qovushtirib turgan kishilar toʻdasiga qoʻshildi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
3. Biror maqsad bilan uyushgan kishilar guruhi.
Nazirqul Xolxoʻja yigitlaridan xabardor edi. U eshonning gapidan, shular toʻdasiga bor, degan maʼno angladi. — S. Ahmad, Hukm
Toshkentdagi Yusufbek hoji toʻdasidan amaliy choralar koʻrsatilib yozilgan javob maktubi olindi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Bizning hozir oʻz toʻdamiz bor. Agar istasang seni ham sardorimiz huzuriga olib boraman. — Mirmuhsin, Meʼmor