sft. 1. Tarkibida shirasi bor, shirasi koʻp; shirador.
Shirali uzum. Shirali ozuqa.
Polizlardagi shirali qovunlar kechki kuz sovugʻida yorilib ketib, meni yenglar, deb termilib turibdi. — J. Sharipov, Xorazm
Butazorning oʻrtasi yalanglik. U yerda juda shirali oʻtlar oʻsadi. — S. Anorboyev, Oqsoy
2. Shira yuqli, shira teggan.
Shirali, yuvuqsiz qoʻllarini ikki tomonga yoyib, xushlamayroq, mehmonga yelkasini tutdi kelin. — A. Muxtor, Kumush tola
3. koʻchma Mazmunli, maʼnodor; sermazmun.
Shirali gap.
4. koʻchma Xush yoqadigan, yoqimli; jarang-dor (ovoz, kuy va shu kabilar haqida).
— U [Elmurod] baʼzan oʻzi ruscha oʻqiganlarini gapirib berar, lekin bu, oʻqib berganday shirali va maʼnodor boʻlmas edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Bu qoʻshiq shunchalar yoqimli, shirali ediki, temirchi yigitning yuragida allaqanday bir hisni uygʻotib yubordi. — S. Ahmad, Hukm