Толковый словарь узбекского языка
· ещё в 2 словарях
ot 1. Kimsa yoki narsaga eng yaqin boʻlgan joy, kimsa yoki narsaning yoni, biqini; bagʻri.
Qor bosgan daraxtlar xuddi bir-birlarining pinjiga suqilib olganday edi. — Oʻ. Usmonov, Sirli sohil
Avvaliga Mulla Toshpoʻlat uzoqdan, bozorda darvoza pinjida yoymachilar qatorida poʻstak ustida oʻtirgan kimsaga koʻzi tushdi. — O. Muxtor, Ayollar mamlakati va saltanati.
2. koʻchma Panoh, himoya.
- Pinjiga kirmoq (yoki suqilmoq, tiqilmoq) 1. Yonidan joy olmoq, bagʻriga kirmoq. Boy qoʻrboshining pinjiga kirib, uni turtar edi. — A. Qahhor, Koʻr koʻzning ochilishiPoʻstin ustida yonma-yon oʻtirgan Oysuluv Suvonjonning pinjiga suqildi. — S. Anorboyev, OqsoyNegadir qizcha, hadiksiragan yangligʻ, sekin ayolning pinjiga tiqildi. — N. Qilichev, ChigʻiriqHamdam kattalar va oʻqituvchilarning pinjiga kirib oladigan boʻlib qoldi. — H. Ahmar, Kim haq?
- Pinjiga olmoq 1. Yoniga, bagʻriga olmoq. Paltosini yelkasiga soldi-da, qizni ham pinjiga oldi. — A. Muxtor, TugʻilishAkam bizni pinjiga olib ardoqladi.
- Pinjidan chiqmoq Bagʻridan chiqmoq. Iplarning betoqat vovullashidan oʻzimizga keldik. Pinjimdan chiqdi-da, u bitta-bitta qadam tashlab, nari ketdi. — Yoshlik