sft. 1. Qobiliyati, layoqati yoʻq; layoqatsiz.
Sharq xalqlarini haqorat qilmoq, ular aqli, qobiliyati chala, tarixiy ijodga noqobil deb isbotlamoq uchun burjuaziya ideologlari ming-ming tomlab kitob yozdilar. — Sh. Rashidov, Tanlangan asarlar
Mayda ishga zoʻr bergan odam kattasiga noqobil boʻladi. — A. Muxtor, Tugʻilish
2. Soʻzga kirmaydigan; oʻjar, qaysar.
[Yormat] Halqumini boʻgʻgan yigʻidan qiynalib, bazoʻr gapirdi: — Alhamdulillo, koʻrdim, tirik ekansan, noqobil bolam. — Oybek, Tanlangan asarlar
3. Xulqi yomon, yaramas.
Noqobil oʻgʻil.
Hali ham anov mahsidoʻznikidamisan? Akang —
tentak yigit, koʻp noqobil chiqdi. — Oybek, Tanlangan asarlar