Поиск

sft. 1. Muhtojlik tufayli eshikma-eshik yuruvchi; (majburiyat orqasida yoki jahongashtalik maqsadi bilan) oʻzga ellarda gʻurbatda kezuvchi; ovora, sarsonu sargardon.

Darbadar odam. Darbadar kezmoq (yurmoq).

Axir, polvon shu odam kasridan necha yil darbadar kezdi. — S. Ahmad, Qadrdon dalalar

Uning oftob va shamoldan qoraygan yuzi darbadar hayot kechirganidan dalolat berib turadi. — M. Osim, Karvon yoʻllarida

2. koʻchma Betartib harakat qiluvchi; beqaror.

O, sen, darbadar daryo, Bunchalar vazminsanu bunchalar quv, oʻjarsan! — A. Oripov

ot 1. Eshikma-eshik yurishlik, daydilik; sayoqlik.

Shu darbadarlik bir yerga olib boradi. — Sh. Xolmirzayev, Qil koʻprik

2. Majburan oʻzga ellarda kezishlik, sarson-sargardonlik; musofirlik hayoti.

Siz Dildorni baxtsiz qildingiz, meni darbadarlikka majbur qildingiz. — S. Ahmad, Ufq

Shoir qaytar edi darbadarlikdan, Usti-boshi yupun, yalangʻoch edi. — X. Davron, Toʻmarisning koʻzlari

U yigitligini darbadarlikda oʻtkazib, Andijondan Buxorogacha piyoda kezgan, tarashaday qotma Yusvali chol edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi