BIQIN 'belning ichga kirib turadigan suiksiz yon qismi’. Shu kunlardi b i q i n i m biroz ogrib tu— ribdi. Bu ot qadimgi turkiy tilda ’ichga kirib tur>-’ maʼnosini anglatgan bïq— feʼlidan —(ï)n qoʻshimchasi bilan yasalgan (ЭСТЯ, P. 305; Devon, I, 380; DS, 105); keyinchalik ï unlilarining qattiqlik belgisi yoʻqolgan: bïq— + ïn = bïqïn > bnqnn
1. Gavdaning qoʻltiqdan to tos suyagigacha boʻlgan ikki yon qismi. Maqol. n S. Ahmad, Ufq. H. Nazir, Choʻl havosi
Oʻng biqin. Chap biqin. Biqin goʻshti. Tekin tomoq biqin teshar
U ot yoʻrgʻasini, chopishini bilmoqchi boʻlib, biqiniga niqtadi
Yaylovdagi qoʻzichoqlarni qiyratib yurgan bir och boʻrining qoq biqinidan urib qulatgan
2. Har narsaning yon qismi, yon tomoni, yoni. Anorboyev, Oqsoy. Nazarmat, Joʻrlar biland sayraydi. Gazetadan
Qashqatovning kunbotish biqinidagi jilgʻada oppoq qor yotibdi S
Joʻraqul kelganini bilib, "tigr"ning biqinini nishonga oladi
Hisor togʻi biqinidagi Toʻpchoq qishlogʻining chiroqlari msh!tillab koʻrina boshlaganda, yoʻl chetiga chiqib, tormozni bosdi