ot 1. din. Valilar, eʼtiqodli, dindor kishilar; aziz, muqaddas, ollohga yaqin kishilar; ruhoniylar.
Xoja Bahouddin Naqshbandning Buxoroda avliyo sifatida shuhrat topishida bir voqea sabab boʻlgan ekan. — Gazetadan
2. s. t. Karomat, bashorat qila oladigan, moʻjizalar koʻrsata oladigan odam.
Men shunday avliyomanki, agar tosh yoki daraxtni chaqirsam, oldimga darrov keladi. — Latifalar
Tantiboyvachcha olazarak boʻlib, yelkasini qisdi va yerga qarab dedi: — Biz avliyomizmi? Qayerda ekanini aytish juda mushkul. — Oybek, Tanlangan asarlar
3. s. t. Kest. Ulugʻ, zoʻr fahmlanuvchi odam yoki narsa.
Nima, zveno boʻlib, avliyo boʻptimi? — Sh. Rashidov, Boʻrondan kuchli
Xotin kishi esa ojiza, avliyosi ham hasaddan xoli emas. — F. Musajonov, Himmat
4. s. t. Hech narsa bilan ishi yoʻq, darveshsifat, darveshnamo odam.
Yuragingda Oʻrinboy otaning oʻgiti bor-da. Dadang pok odam. Qishloqning avliyosi u. Ishonaman. — Oybek, Quyosh qoraymas
Gʻor ogʻzida, baland yassi tosh ustida, Yalangʻoch avliyo — oriq bir keksa odam gulxan yoqib oʻtirardi. — Mirmuhsin, Meʼmor