Qidiruv

ot 1. Gʻayritabiiy kuchlar, sehrli afsun va duolar yordamida moʻjiza yaratuvchi harakat va duolar; afsun, jodu.

Devlar buni sezib, sehr bilan bitta tayoqni dutorga, qovun poʻchogʻini doiraga aylantirib, maftun qiluvchi kuy chalib, qoʻshiq ayta boshlabdilar. — Oltin beshik

Oʻgʻlingizning bu ishi bejiz emas: margʻilonlik sehr qildimi, jodu qildimi, haytovur, siz shu yoʻsinda yura bersangiz, erta-indin oʻgʻildan ajralasiz. — A. Qodiriy, Utgan kunlar

Deydilarki, sening koʻzlaring Afsungarmish, sehr etarmish. — R. Parfi, Koʻzlar

2. koʻchma Soʻz yoki xatti-harakatdan kelib chiqadigan maftunkorlik, fusunkorlik, joziba.

Kuy sehriga berilmoq.

Koʻp zahmat soʻngida anglab yetoldim Ustoz Alisherning buyuk sehrini. — E. Vohidov

Alimardon oʻz ovozining sehri butun toʻyxonani rom etganini sezib, zavq bilan ashula ayta boshladi. — Oʻ. Hoshimov, Bahor qaytmaydi

sft. 1. Sehrlash, moʻjiza yaratish xususiyatiga ega, sehrlovchi; sehrlangan.

Sehrli tayoqcha

Shunday boʻlgach, sehrli qalpoqchaning yordamiga muhtojman. — X. Toʻxtaboyev, Shirin qovunlar mamlakati

— Men bir sehrli buloq topdim, — dedi yigit. — Ertaklar

2. koʻchma Maftun etuvchi, maftunkor, fusunkor, oʻziga jalb etuvchi.

[Gulnor] Bir yoz kechasi toʻlin oyning sehrli nurida, mana shu teraklar ostida Yoʻlchini kutmaganmidi? — Oybek, Tanlangan asarlar

ot ayn. Sehrgar 1.

[Oʻzbek oyim:] Margʻilonlikning domlasi sehrchi hindi edi, men boʻlsam bu yerdan hindi domla topa olmadim. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

ot 1. Sehr bilan oʻzi yoki boshqalarni har xil qiyofaga kirituvchi; afsungar, jodugar (ertak va afsonalarda).

Chiroyli yigit qiyofasiga kirib olgan sehrgar Iblis, sevgilimni qoʻltiqlab ketayotganini koʻrib, yonib ketdim. — X. Toʻxtaboyev, Shirin qovunlar mamlakati

U sehrgar bir dumalab, chumchuq qiyofasiga kirdi-da, pir etib uchib ketdi. — Oltin beshik

2. koʻchma Maftun qilib, oʻziga bogʻlab oluvchi; fusunkor.

Sehrgar koʻzlar. Sehrgar qiz.

Radiodan dutor sadosi taralar, sehrgar kuy Temirjonning qalbiga kirib borar, uning yuzida maʼsum latofat uygʻotardi. — J. Abdullaxonov, Oriyat

ot Sehr va jodu.

Sehr-jodu qilmoq.

fl. 1. Sehr-jodu bilan es-hushini olib, oʻz izmiga boʻysundirmoq (ertak va afsonalarda).

Bularning hammasini sehrgar Iblis sehrlab qoʻydi. — X. Toʻxtaboyev, Shirin qovunlar mamlakati

2. koʻchma Es-hushini olib qoʻymoq, maftun qilmoq, oʻziga tortmoq; rom etmoq.

Oʻynayotgan yigit oʻz sanʼati bilan davradagilarni sehrlab qoʻygan edi. — N. Safarov, Olovli izlar

Laʼlining katta tim qora koʻzlari yigitni sehrlab qoʻydi. — D. Nuriy, Osmon ustuni

ot 1. Sehr-jodu qilish hunari, kasbi.

Aflotunning qizi otasining sehrgarlik-jodugarlik hunarini oʻrganib olgan edi. — Luqmoni Hakim

2. Xalq eʼtiqodiga koʻra, ziyon yetkazish yoki undan xalos qilish, kasalliklarni tuzatish borasidagi moʻjizaviy qobiliyat.

3. koʻchma Kishining es-hushini olib qoʻyish; jozibadorlik, fusunkorlik.

fl. Sehrlamoq feʼlining majhul nisbati.

ot ayn. Sehr-jodu.