olm. 1. Soʻzlovchining qoʻlida yoki yaqinida turgan narsani, boʻlayotgan yoki boʻlib oʻtgan voqea, hodisani koʻrsatishda ishlatiladigan soʻz.
— Kitobing qani? — Mana, Mana kechagi aytgan oʻrtogʻim.
— Mana, bekachim, — dedi kulib Toʻybeka, — Anovi kungi yosh mehmonni senga maqtasam, achchiqlanding, ammo kelib-kelib seni oʻshanga berdilar. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Mana, ikki oyning ichida yaydoq dala yuzi yam-yashil gʻoʻza nihollari bilan qoplandi. — Gazetadan
2. Koʻrsatish olmoshlari oldida kelib, kuchaytiruv va taʼkid bildiradi.
Urushga orzumandmisiz, mana bu boyvachcha ukangizni olib joʻnay bering, yoʻl ochiq. Oybek, — Tanlangan asarlar
3. yukl. Alohida taʼkid bildiradi.
Yigitlarni eltib, toʻppa-toʻgʻri oʻq tagiga haydaydilar, mana, keyin eshitib qolarmiz. — Oybek, Tanlangan asarlar
Mana, boshqarma plan boʻlimida uni rosa qizartirishdi. — S. Ahmad, Bosh ogʻrigʻi
4. Undov gapda hayrat, kinoya, taajjub kabi maʼnolarni bildiradi.
Ana husn-u mana malohat! Mana bamaʼnilik! Mana ilm-u qobiliyat! — Mirmuhsin, Meʼmor