Қидирув

от 1. Кечириб бўлмайдиган айби, хатти-ҳаракати, оғир жинояти учун билдирилган қаттиқ қарғиш, шундай мазмунда айтилган гап-сўзлар.

Раҳмат олган омондир, Лаънат олган ёмондир. — Мақол

— Бўлар иш бўлди, мени қиморбоз никоҳлаб олган эди. Отам эл лаънатидан, юрт надоматидан кўчага чиқолмай қолди, — деди Ҳожи хола. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

2. Қаттиқ ғазаб ва нафратли қарғашни ифодалайди.

Сенга ҳам минг лаънат, ғар хотин! — С. Сиёев, Отлиқ аёл

Хароб ўл, эй золим, бахтингга лаънат! Зулм шоҳи, разил тахтингга лаънат! — Уйғун ва И. Султон, Алишер Навоий.

сфт. Лаънатга, қарғишга дучор бўлган, лаънатланган; шундай маъноли ҳақорат, қарғиш сўзи сифатида қўлланади.

Ҳой, лаънати, аблаҳ, тўхта, нима дединг! — Н. Фозилов, Дийдор

Сен лаънати мени ёʻлдан оздирдинг. — Мирмуҳсин, Меъмор

Лаънатининг хотин олишга ихлоси баланд-у, катта чиқимга тоби ёʻқ. — П. Турсун, Ўқитувчи

фл. Нафрат, ғазаб билан қораламоқ, лаънат айтиб қарғамоқ.

Одамлар бир-бирига навбат бермай гапирар, соқчиларни лаънатлар, ноибни қарғар эди. — С. Сиёев, Аваз

фл. Лаънатламоқ феълининг мажҳул нисбати.

hold up to shame

ayıpkerdiń moynına taǵılatuǵın nárse

от айн. Падар лаънат.