от 1. Елка баландлигида керилган ҳар икки қўлнинг ўрта бармоқ учлари орасидаги масофа (узунлик ўлчови бирлиги сифатида).
Бир қулоч арқон. Уч қулоч ёғоч.
Ҳасан сўфи бу аҳволни кўриб: — Эҳ-ҳа, бу ёқ бир қулоч паст, у ёқ бир ярим қулоч чамаси баланд бўлса, тоза бўлган экан ишларимиз! — деди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
2. Қулочнинг икки қўл учи бирлашган ҳолати; қучоқ.
Ерга чўпни тиқиб қўйсанг, кўкариб, қулочга сиғмас дарахт пайдо бўлади. — Ойбек, Танланган асарлар
уюм-уюм тўплаб, кенг қулочига сиққанча кўтариб ташимоққа бошлади. — Ойбек, Танланган асарлар
3. кам қўлл. Ўлчами кенг, катта.
У кенг яғринли, қулоч кўкракли, бутун дов жуссасидан қувват барқ урарди. — Ойбек, Навоий
Степан булғори этикнинг қулоч қадамларига зўрға етиб юрарди. — А. Мухтор, Қора-қалпоқ қиссаси
- Тили бир қулоч Ҳеч ким, ҳеч нарсадан тап тортмай, андиша қилмай, оғзига келганини гапираверадиган; тили узун. — Ҳм, оғзаки ботирлар, сўлласинлар! — хоннинг масхараомуз товуши эшитилди. — Тилларинг бир қулоч — С. Сиёев, Аваз
- Қулоч ёзмоқ (ёки ёймоқ) 1. Икки ёки бир қўлини елка баландлигида очмоқ. Алвасти қиёфасига кирган бир аёл қулочларини ёзган ҳолда кўчанинг чап томонига қараб югура кетди. — Ғ. Расул, Тўнғич ўғилПирнафас ака қулочини ёзиб, кучи борича санчқини отди. — Ж. Шарипов, ХоразмПолвон азамат қулочларини ёйиб, оғир керишди. — Ж. Шарипов, ХоразмУй-жой қурилиши кенг қулоч ёйди.Проза ҳали кенг қулоч ёзмаган даврларда унинг ролини поезия бажариб келган. — ЎТАДарё, анҳор оқсин чўл сари, Қулоч ёзсин дунё боғлари. — Қ. МуҳаммадийХалқ депутатларининг ташаббуси ҳам кенг қулоч ёйди. — ГазетаданКолхоз областдан келган кекса, тажрибали ўқитувчини қулоч ёзиб қарши олди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
- Қулоч отмоқ 1. Қўлларини галма-гал сувдан чиқариб ва ботириб, олдинга ҳаракатланмоқ (сузишда). Мансур., оқимга қарши қулоч отиб сузарди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ солҚиз темир қозиқ билан занг урди, овқатга чорловчи садо узоқларга қулоч отди. — Т. Расулов, Сарбон
- Қулоч тортмоқ [Унсин] Тагига кичкина курси қўйиб, оёқларига дазгил чалмаштириб, эпчил қулоч тортарди. — Ойбек, Танланган асарлар
- Қулоч урмоқ Анҳор тўла қон. Аваз лопиллаб оқиб кетяпти. Қулоч уриб, соҳилга интилади. — С. Сиёев, Аваз