Қидирув

теран кт. 1 Бирор жойдан, масалан, ернинг сатҳидан анча пастга — чуқурликка ўтиб кирган ёки анча пастдан — чуқурликдан бошланадиган; чуқур, чўнқир. Ернинг тер

ҳайрон Моҳият-сабабига тушунмай, англаб етмай қизиқсинган, ажабланган ҳолатли; шундай ҳолатда. Шундай тўполончи боланинг бирданига ювош бўлиб қолганини кўриб,

моҳият, ма'но

моҳият, асл ма'но

н [У] маъно, мазмун, моҳият

mohiyat, ma’no суть, сущность

1) илик; 2) моҳият, асосий ма'но

/дʒɪст/ н тҳе гист [синг] моҳият, ма'но

мантиқ; моҳият, аҳамият смысл; значение

аҳамият, моҳият, эътибор, муҳимлик значение

квинтессенсия кт. Энг муҳим жой, асосий моҳият, мағиз.

/сıг'нıфıкəнс/ н [У] аҳамият, моҳият, э'тибор, муҳимлик

н 1 [синг] моҳият, маг'из, ма'но 2 [К,У] экстракт, эссенсия

mohiyat; essens; efir moyi | сущность; эссенция; эфирное масло

1) моҳият, туб (асосий) ма'но, мазмун 2) эссенция, экстракт

табиат; характер; моҳият, туб, асос природа; характер; сущность

[,кɒнə'теıʃ(ə)н] лингв. ма'но, мазмун, моҳият; тагма'но, остма'но

орқа умуртқаси; ко'ч. а) қат'ият, жасорат б) асос, негиз; моҳият

1) ё'г'онлашиш, қалинлашиш 2) асл ма'но, туб моҳият, ишнинг моҳияти

[кɔ:] 1) ўзак; ички қисм, ич; мағиз, марказ, ядро 2) моҳият, асл (туб) маъно