фр. dissonance, лат. dissono — ноуйғун товуш, овоз сўзларидан
диссонанс ёки оч қофия. Қофиянинг фақат ундош товушларга асосланиши ва унли товушларнинг мос келмаслиги натижасида юзага келган тури. Абдулла Ориповнинг қуйидаги мисралари диссонансга мисол бўла олади: Бугун-чи, бир ўзим, юрибман танҳо, Севги ҳам, висол ҳам бўлдилар абас. Варчаси мангуга тарк этди, аммо Ўша ўйлар фақат тарк этган эмас. Ҳ. Худойбердиеванинг қуйидаги мисраларидаги қофия ҳам диссонансга мисол бўлади: Эрта тонгдан қизғин бонгдай чархланмоқда чалғилар, Ҳосил куйин янгратмоққа шайланмоқда чолғулар. Ўзбек шоирлари шеърда кўп ҳолларда тўла қофиялар қўлласалар ҳам, бироқ айрим пайтларда диссонансларга ҳам мурожаат этадилар.