Қидирув

тизим таркибий қисмларининг ўзаро муносабатларини миқдорий (хусусан модда, энергия, элементлар) ва сифатий (тизим структураси, ички тартиби, ташкили) ўзгаришлар даражасида белгиловчи жараён.

тизимнинг ҳаракат сифати, таркиби ва тузилишининг ўзгариши ҳисобига мавжуд локал мувозанат ҳолатидан юксакроқ локал мувозанат ҳолатига ўтиши.

тизимнинг таркиби ўзгармаган ҳолда унинг қисмларининг бир-бирига ўзаро таъсири натижасида локал мувозанат доирасидан чиқмайдиган тебранишлари (барқарорлик). Д.а.д. модда ва энергиянинг ташқаридан келиши туфайли содир бўлади.