ЁЗ ъбаҳор билан куз оралиғидаги фаслъ. Ё з ёпинчигингни ҳўйма, ҳишда ўзинг биласан (Мақол). Қадимги туркий тилда асли 'йилнинг иссиқ ярмиъ маъносини (асосан ъбаҳоръ маъносини) англатган бу сўз ўз — бек тилида юқорида таърифланган маънони англатади; бу от асли я:з тарзида талаффуз қилинган (ЭСТЯ, IV, 71), кейинроқ а: унлисининг чўзиқлик белгиси ёʻқолган (ПДП, 386; Девон, ИИИ, 174; ДС, 250); ўзбек тилида а ун — лиси â унлисига алмашган: я:з > яз > йâз. Бу от асли йâз- И (ъёй—ъ) феълининг ъкуртак (барг) чиқар-ъ маъносидан ўсиб чиққан бўлса керак
1. Йилнинг баҳор билан куз орасидаги энг иссиқ фасли
Лайлак келди — ёз бўлди. Дангасанинг иши битмас, ёз келса ҳам, қиши битмас — Мақол
Ёз кечасининг ёқимли салқини. Кўкда дарахтлар устида ғуж-зуж юлдузлар ёнади — Ойбек, Танланган асарлар
Куз келди-ю, кетди ёз: гул, майса ўт сарғайди — Ҳ. Пўлат
Қирқинчи йштинг ёз палласи эди — С. Кароматов, Олтин қум
2. кўчма Умрнинг энг гуллаган, ёшлик даври
Ёзим ўтди, чиройингизга тўймаи асло бу қувноқ кўнгил — Ғайратий