от
1.
Ҳис-туйғу ва кайфиятнинг бузилиши; қўрқув босиш, хавфсираш, юракни ғулғула босиши натижасида юзага келадиган руҳий ҳолат, қўрқув ҳолати, руҳий безовталик.
кичкина дарчадан ваҳима билан мўралаб турган Бекажон-у Тўлғонойнинг мунгли кўзлари кўринади. — С. Сиёев, Аваз
Онабиби бундан ҳеч хавотир оладиган нарса топмайди-ю, лекин яна қўли ишга бормайди, кўнглидан ваҳима аримайди. — А. Мухтор, Чинор
Осмондаги жимир-жимир этиб турган сон-саноқсиз юлдузларга тикилгандагина киши ваҳимани унутарди. — Э. Усмонов, Ёлқин
Серка/юр бутун сурувни ўз орқаларидан эргаштириб, худди бўри қувгандай, ваҳима ичида тўппа-тўғри жарликка қараб чопмоқда эди. — С. Анорбоев, Оқсой
2.
Ваҳимани қайд этувчи, ваҳима билдирувчи гап-сўз, хатти-ҳаракат ва шу кабилар
— Яна нима ваҳима?— деди. — Менга ишонмасангиз, мана, Муҳаммад Султон жанобларидан сўранг фитначилар бугун кечаси Сўзангарон дарвозасини Бобурга очиб бермоқчи эмишлар. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар
Ҳаҳ, ҳали гап шуми? Ваҳимангиз бор бўлсин, одамни қўрқитиб юбордингиз-а. — К. Яшин, Ҳамза
Ҳали шунга шунча ваҳимами? — Муштум
3.
Шундай руҳий ҳолатга соладиган нарса, гап, манзара ва шу кабилар
Ўрмон қоронғилигининг ваҳимаси.
Кечаги ваҳималарни ўз кўзлари билан кўрган шоҳаншоҳлар бир-бирларига сездирмай, кечасининг ўзидаёқ қуён бўлиб қочиб қолган эканлар. — Эртаклар
Кўчаларда аскарлар, ҳар ёқдан ғизиллаган ҳарбий машиналар кўп бўлишига қарамай, бу ердан урушнинг қора ваҳимаси оз сезиларди. — Ойбек, Қуёш қораймас
4.
Кўриниш, тузилиш ҳолати ваҳимали туюлувчи; баҳайбат, салобатли.
Ваҳимаси зўр.
Қоронғида ваҳима бўлиб кўринган тоғ унча баланд эмас экан. — С. Кароматов, Олтин қум
Самолётга етдик. Эҳе, унинг ваҳимасини кўринг. — Ҳ. Назир, Ёнар дарё
5.
Ваҳимали гапларни кўп гапирадиган, бўлар-бўлмасга ваҳима қиладиган шахсга нисбатан қўлланади.
Ҳе, ваҳима бўпсан, укам. — С. Анорбоев, Оқсой
6.
айн
Ваҳимали.
Бу ваҳима гапларни қаёқдан топасиз-а, бекам. — Мирмуҳсин, Меъмор
