сфт. 1. Бошқа кимсадан, нарсадан холи, якка, ёлғиз.
Ҳамма ёқни сақлар муз тоғидан ғов, Жимликка тикилган бир танҳо ўтов. — Ғ, Ғулом
Қиз билан йигит суҳбатининг танҳо гувоҳи — осмонда сузиб юрган ой қаршисидаги қора булут парчасига айёрларча секин кириб яширинди. — Ф. Мусажонов, Ҳури
Уйқум қочгач, кўчаларни танҳо айланиб, ширин орзулар оғушида тонг отгунча кезиб юргим келарди. — О. Ёқубов, Икки муҳаббат
2. Кимсасиз, ҳеч ким ёʻқ.
Танҳо кечада фарзанд билан ота ўртасида бўлиб ўтган у учрашувни фақат кўкда сузиб юрган ойнинг кемтик ўроғи кузатиб турарди. — С. Аҳмад, Қадрдон далалар
3. Бирор жиҳатдан якка-ю ягона, тенги, ўхшаши ёʻқ.
Гилос ширинми ё сен! Ширинликда танҳо сен. — Р. Бобожон
Ҳусн бобида танҳо десам, ҳунар бобида ҳам танҳо экансан. — Ў. Умарбеков, Одам бўлиш қийин
4. кўм. взф. Айириш, чегаралаш билдиради; фақат.
У даргоҳда ранг бор, олов бор, Танҳогина сен ёʻқсан, гулим. — Р. Парфи, Кўзлар
Қани энди, бутун борлиққа танҳо ўзинг ҳукмрон бўлсанг. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат