фл. 1. Орқасини, елкасини, кифтини бирор нарсага тираб ўтирмоқ ёки турмоқ.
Деворга суянмоқ. Ёстиққа суянмоқ. Эчкининг таёқ егиси келса, чўпоннинг таёвига суянади. — Мақол
Улуғбек чайқалиб, деворга суянди. — Ёшлик
Ая кейин кўрса, Кароматхон ҳам келиб, эшик кесакисига суянганча, гапларига қулоқ солиб турган экан. — А. Мухтор, Кумуш тола
2. Гавда оғирлигининг бир қисмини бирор нарсага ташламоқ; таянмоқ.
Эгилган таёққа суянма, сени ҳам эгади. — Мақол
Яхшибоев ўтирган харрагидан турди. Қўлидаги аждарбош ҳассасини ерга қўйиб, секин суянди, юрагига қулоқ тутди. — М. М. Дўст, Лолазор
Искандар эса беихтиёр сўри панжарасига оғир суяниб чуқур тин олди. — М. Мансуров, Ёмби
3. кўчма Мадад олмоқ, ёрдамига таянмоқ, ёрдамига таяниб иш тутмоқ.
Халққа суянсанг — бўласан, халқдан чиқсанг — сўласан. — Мақол
[Яхшибоев:] Қариган чоғингда одамнинг ҳар бири ғанимат: дардингни айцанг, чайқалган чоғинг суянсанг. — М. М. Дўст, Лолазор
Тоғай ким — ёлғизқўл бир йигит. Ўлармон отаси=ю пуф деса, довонга бориб тушадиган қилтириқ укасини демаса, бошқа суянадигани ёʻқ. — Ёшлик
4. Ишонмоқ, таянмоқ; асосланмоқ.
Мақсуд Солиев ўттиз йиллик иши давомида одамларнинг турфа хилини кўрди. У, тажрибасига суянган ҳолда, бир нарсага амин бўлди: жамият учун жиноятчидан кўра лоқайд одам хавфлироқ! — Ёшлик
- Сувга суянмоқ Пуч нарсага, бебурд кимсага суянмоқ. Сувга суянма, ёвга сиғинма. — Мақол
- Суянган тоғи Ишонган кўмакчиси, ёрдамчиси, мададкори.
- Суяниб қолмоқ Бир-бирига ўрганиб, бир-бирининг ёрдамисиз яшай олмай қолмоқ. Чол-у кампир бир-бирларига суяниб қолган, бир-бирларига жуда меҳрибон. — Ойдин, Ширин келди