от
1.
дин.
Одамларни дин ёʻлидан оздирувчи, уларни гуноҳга, жиноятга, разолатга бошловчи ёвуз руҳ ёки ёвуз руҳларнинг бошлиғи; иблис.
Эй улуғ шоҳ, бу ёʻлдан қайт, шайтон васвасасига учма, кейин пушаймон бўлиб юрма — Олтин бешик
Бойни ҳам шайтон ёʻлдан урган. — К. Яшин, Ҳамза
Ибодат қилмаслик умуман гуноҳ эмас, лекин ибодат қилмаган киши, шайтоннинг гапига кириб қилмагани учун, гуноҳ ҳисобланади. — А. Қаҳҳор, Қабрдан товуш
— Оббо, қизиталоқ. Шайтоннинг домласи экан-а! Закунчиларнинг кўпи шунақа бўлади, — деди Тантибойвачча папиросини тортиб. — Ойбек, Танланган асарлар
2.
кўчма
Айёр, қув одам; алдамчи.
Анави магазинчи бор-ку. Ўлгудек шайтон — Р. Файзий, Чўлга баҳор келди
3.
кўчма
Шўх, ўйноқи.
Қиз бола шайтон бўлади-да, тавба, бўй-басти чўзилиб, ростдан ҳам, суқсурдек қиз бўлибди. Ш. Тошматов, — Эрк қуши
— Ҳа, шайтон қиз, — деди Ўринбой, — шу ерда ҳам қўймайсан-а? Ой-дин, Келин ўғил туғибди.
Бизнинг Авазга ўхшаган битта шайтонроғи Йигирма олтинчиси отилмасин! деб қийқиради. — С. Сиёев, Ёруғлик