Қидирув

сфт. 1. Сеҳрлаш, мўжиза яратиш хусусиятига эга, сеҳрловчи; сеҳрланган.

Сеҳрли таёқча

Шундай бўлгач, сеҳрли қалпоқчанинг ёрдамига муҳтожман. — Х. Тўхтабоев, Ширин қовунлар мамлакати

— Мен бир сеҳрли булоқ топдим, — деди йигит. — Эртаклар

2. кўчма Мафтун этувчи, мафтункор, фусункор, ўзига жалб этувчи.

[Гулнор] Бир ёз кечаси тўлин ойнинг сеҳрли нурида, мана шу тераклар остида Ёʻлчини кутмаганмиди? — Ойбек, Танланган асарлар

от 1. Ғайритабиий кучлар, сеҳрли афсун ва дуолар ёрдамида мўжиза яратувчи ҳаракат ва дуолар; афсун, жоду.

Девлар буни сезиб, сеҳр билан битта таёқни дуторга, қовун пўчоғини доирага айлантириб, мафтун қилувчи куй чалиб, қўшиқ айта бошлабдилар. — Олтин бешик

Ўғлингизнинг бу иши бежиз эмас: марғилонлик сеҳр қилдими, жоду қилдими, ҳайтовур, сиз шу ёʻсинда юра берсангиз, эрта-индин ўғилдан ажраласиз. — А. Қодирий, Утган кунлар

Дейдиларки, сенинг кўзларинг Афсунгармиш, сеҳр этармиш. — Р. Парфи, Кўзлар

2. кўчма Сўз ёки хатти-ҳаракатдан келиб чиқадиган мафтункорлик, фусункорлик, жозиба.

Куй сеҳрига берилмоқ.

Кўп заҳмат сўнгида англаб етолдим Устоз Алишернинг буюк сеҳрини. — Э. Воҳидов

Алимардон ўз овозининг сеҳри бутун тўйхонани ром этганини сезиб, завқ билан ашула айта бошлади. — Ў. Ҳошимов, Баҳор қайтмайди

от айн. Сеҳргар 1.

[Ўзбек ойим:] Марғилонликнинг домласи сеҳрчи ҳинди эди, мен бўлсам бу ердан ҳинди домла топа олмадим. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

от 1. Сеҳр билан ўзи ёки бошқаларни ҳар хил қиёфага киритувчи; афсунгар, жодугар (эртак ва афсоналарда).

Чиройли йигит қиёфасига кириб олган сеҳргар Иблис, севгилимни қўлтиқлаб кетаётганини кўриб, ёниб кетдим. — Х. Тўхтабоев, Ширин қовунлар мамлакати

У сеҳргар бир думалаб, чумчуқ қиёфасига кирди-да, пир этиб учиб кетди. — Олтин бешик

2. кўчма Мафтун қилиб, ўзига боғлаб олувчи; фусункор.

Сеҳргар кўзлар. Сеҳргар қиз.

Радиодан дутор садоси таралар, сеҳргар куй Темиржоннинг қалбига кириб борар, унинг юзида маъсум латофат уйғотарди. — Ж. Абдуллахонов, Орият

от Сеҳр ва жоду.

Сеҳр-жоду қилмоқ.

фл. 1. Сеҳр-жоду билан эс-ҳушини олиб, ўз измига бўйсундирмоқ (эртак ва афсоналарда).

Буларнинг ҳаммасини сеҳргар Иблис сеҳрлаб қўйди. — Х. Тўхтабоев, Ширин қовунлар мамлакати

2. кўчма Эс-ҳушини олиб қўймоқ, мафтун қилмоқ, ўзига тортмоқ; ром этмоқ.

Ўйнаётган йигит ўз санъати билан даврадагиларни сеҳрлаб қўйган эди. — Н. Сафаров, Оловли излар

Лаълининг катта тим қора кўзлари йигитни сеҳрлаб қўйди. — Д. Нурий, Осмон устуни