от
1.
Ҳаёт учун зарур озиқ, озуқа, қут, насиба, овқат.
Қунт билан ўрган ҳунар, Ҳунардан ризқинг унар. — Мақол
Меҳ-мон келар эшикдан, Ризқи келар тешикдан. — Мақол
Ҳар бир одам дунёга келар экан, ўз ризқи билан туғилади, деган гап бор. — Ёшлик
Ризқи она ерга сепилган халқим, Ушоқ чигитни ҳам этмай деб увол, Миллион эгатларга эгилган халқим. — А. Орипов
2.
кўчма
Бирор иш, ҳаракат ва шу кабилар учун асос бўлган нарса; озуқа, озиқ.
Қудрат ялмоғиз қашшоқликнинг заҳарли томирлари ўз [унинг] ризқини қаердан ва қандай олишини яхши билиб олди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Отлар даштларда қўйларга қараганда кўпроқ чидамли бўлади, ўз ризқини бемалол топиб ейди. — Газетадан
Дон — инсоннинг, сомон — чорва молларининг ризқи. — Газетадан
Бу ўрик меҳнацевар деҳқоннинг меҳри ва муҳаббатидан ризқ олиб ўсарди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли
3.
дин.
Қуръони карим, Ислом динига кўра, худо ҳар бир киши, жонивор учун атаган, ўлчаб, белгилаб қўйган насиба, улуш.
Карвон кўп, ризқи бўлак. — Мақол
Оллоҳ ёʻлида ҳижрат қилган, сўнгра қатл қилинган ёки вафот топган зотларни, албатта, Оллоҳ гўзал ризқ билан руҳлантирар. — Газетадан
Сен билан менинг тан-жонимиз соғ бўлса, бу жўжаларнинг ризқини худо беради — К. Яшин, Ҳамза
[Зеби:] Йигит моли ерда, ҳар кимни худойи таоло ўз ризқи билан яратади, ўғлим. — У. Исмоилов, Сайланма
Эй парвардигори олам, ўғлим Ҳамзахоннинг умрини узун, иқболини баланд, ризқини мўл қилгайсан. — К. Яшин, Ҳамза