сфт. 1. Ёқимсиз ҳид тарқатадиган; сассиқ, бадбўй.
Қўланса ҳид.
Минг-боши яктак барларини очиб ташлаб, елпина бошлади. Семиз баданидан қўланса тер ҳиди анқир эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.
2. Бадбўй ҳид.
Ёʻлчи қуруқ наматга ётиб, устига кўрпача ёпди. Кўрпачадан зах ҳиди билан от шиптирининг қўлансаси димоққа урди. — Ойбек, Танланган асарлар
3. Бадбўй ҳидли.
Бу хона ҳам нимқоронғи ва қўланса эди. — Ёшлик
4. кўчма Қўпол; ёқимсиз (гап, муомала ҳақида).
Мунча ҳам қўланса одам экансиз. Дўқини қаранг-а! — Б. Раҳмонов, Юрак сирлари
Юрса ҳам, турса ҳам, хаёлида унинг [Қодирқулнинг] қўланса гапи — А. Муҳиддин, Инсон қалби оташ