ot 1. anat. Tana mushaklarini suyakka biriktirib turuvchi mustahkam, elastik toʻqima.
Soʻyilgan qoʻyni payidan osmoq.
Otaqoʻzining koʻzlari qisilib, jagʻ paylari turtib chiqdi. — O. Yoqubov, Diyonat
Ya na har qanday goʻshtda pay, chochoʻsar, togʻay kabi biriktiruvchi toʻqimalar boʻladi. — K. Mahmudov, Oʻzbek tansiq taomlari
2. sft. Koʻchma Mehnatda pishgan, chayir.
U qop-qora, qotma, vujudi pay bir yigit boʻlib, aftidan yoshini chamalash qiyin edi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
Zabardast, pahlavon, koʻrkam, kelishgan, Vujudi pay, chayir, mehnatda pishgan. — Habibiy
3. esk. Oyoq, qadam.
Bu yangligʻ muddate yoʻl qildilar tay, Ki Arman kishvarigʻa qoʻydilar pay. — A. Navoiy.
- Payini qirqmoq Mavqeyidan mahrum etadigan zarba yetkazmoq. Hozir esa onasining qornidan kecha tushgan tirranchalar ham nuqul kattalarning payini qirqish, koʻpchilik oldida obroʻsizlantirishni oʻylaydi. — D. Nuriy, Osmon ustuni— Qiziq odamlar, — dedi u yana, — bir-birini koʻrolmaydi: oʻzidan chiqqan yoqmaydi, yuqoridan kelganni sigʻdirmaydi Davronovning ham payini qirqishdi. — I. Rahim, Ixlos