sft. 1. Kishi nazari tushmaydigan; odamlar kam boʻladigan; xilvat, odamdan xoli joy, ovloq.
Har zamon-har zamonda obkashli kishilarning pastqam koʻchalarda gʻizillab ketayotganini uchratish mumkin edi. — Mirmuhsin, Tungi chaqmoqlar
Hozir dod solaman, boshimga odam yigʻib, melisa meni pastqamga opkelib, pora soʻrayapti, deyman. — S. Ahmad, Ufq
Gʻozga qarab kampir oʻgʻli joʻnadi. Pastqamdan panalab ketib boradi. — Alpomish
2. shv. Uncha baland boʻlmagan, pastak, past va koʻrimsiz (uy yoki bino haqida).
Oʻtgan [oʻttizinchi] yillardagi uylar pastqam, diqqinafas guvala uy, somon tomlar edi. — N. Safarov, Olovli izlar
Oʻz sheʼrining pastqam uylarda jaranglaganidan Avaz benihoya xursand, bu narsa unga yana ilhom bagʻishlar edi. — J. Sharipov, Xorazm
3. Tevarak-atrofga nisbatan past, chuqur.
Pastqam jar labida shumtol-u anor Hamda bir itburun oʻsardi qator. — Ya, Qurbon