сфт. 1. Бошқаларнинг назаридан яширадиган ёки бирор нарса таъсиридан сақлайдиган, ҳимоя қиладиган жой, нарса, тўсиқ.
Ёмғирдан пана изламоқ. Панада турмоқ. Томнинг панасига яширинмоқ.
Лали шу зулмат қучоғига кирган-да, ўзини бир дарахт панасига олиб, орқасига қаради. — Ҳ. Ғулом, Машъал
Ширин, симчироқ ёритиб турган остонадан ичкарига қадам қўйиши билан, мушукдай келадиган сариқ ит акиллаб, оёғига ёпишди. У қўрқиб, жирканиб, кампирнинг панасига ўтди. — Ёшлик
2. сфт. Бировнинг назари тушмайдиган ёки бирор нарса таъсиридан паналанган, ҳимоя қилинган, тўсилган.
Чироқ шишасини рўмолим билан пана қилиб, ҳовлига тушдим. Ёмғир ҳамон эзмаланиб ёғарди. — Ў. Ҳошимов, Икки эшик ораси
Куёвликдан ёдгор бўлган беқасам чопони билан юзини қор
дан пана қилиб, ёʻлакка борди. Пастак эшикнинг ҳалқасидан ушлаб тортди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол
- Фақир (ёки ғариб) киши панада Ҳар нарсага аралашавермай, камтарлик билан ўзини четга олиб юрадиган киши. Ақли бор одам фақир киши панада қабилида ўзини четга олиб, ишини ўхшатиб юраверади. — В. Ғофуров, ВафодорҒариб киши панада, Пўстини сомонхонада. — Халқ дурдоналари