фл. 1. Таёқ санчиб ёки оёқлари билан икки ёнига тепкилаб, юришга, илгарилашга ундамоқ (от-уловни).
У (отлиқ) шеригидан қолмаслик учун отининг тизгинини силтайди, оёғи билан унинг бағрига ниқтайди. — П. Турсун, Ўқитувчи
2. Қўл ёки оёқ учи билан туртмоқ.
— Ғафлатда қолмай ўлинг, отаси, — деди эрининг бошига ниқтаб. — Лайлатулқадр бизларни иззат қилиб, ўз оёғи билан уйимизга кириб келган экан. — Н. Мақсудий, Лайлатулқадр
Баланд бўйли, пахмоқ сочли, дов казак аскарлар халқни уриб, ниқтаб, орқага суришга киришди. — Ойбек, Танланган асарлар
3. Тиғизлаб жойламоқ, муштлаб тиқмоқ.
Қодир, ниқтаб пахта тиқилган қанорнинг оғзини тикиб, тарозига келтириб қўярди. — С. Маҳкамов, Дала тонги