сфт. 1. кт. Нур билан ёритилган, нурга тўлган; равшан, ёрқин.
Сахий ёз қуёши оламга нур таратади, қабристон ҳам кўм-кўк, мунаввар. — Газетадан
Одамзоднинг қуёши, Мунаввар ҳаёт боши Бошланур шу хонадан, Доим уйғоқ онадан. — Г. Жўраева, Иқбол
2. Мунаввар (эркаклар ва хотин-қизлар исми).
- Мунаввар қилмоқ (ёки этмоқ) Нурли, чароғон қилмоқ; ёритмоқ. Қуёш уфқдан қанчалик юқори кўтарилса, оламни шунчалик мунаввар қилади. — Ҳ. Ғулом, Қуёш монанд ҳақиқатХонани қуёш нури мунаввар этиб турганига қарамай, Румия чироқни ёқди. — С. Кароматов, Сўнгги бархан