ot 1. Kelishmovchilik, norozilik va shu kabilarni ifodalovchi ovoz, xatti-harakat; gʻavgʻo, toʻpolon, janjal.
Podshoning urushi uchun tutun puli ham, don ham, moy ham kor qilmay qoldi. Endi podsho mardikor soʻradi. Shunda hamma yerda gʻulu chiqdi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Kapsanchilar gʻulu koʻtarishgan ekan, knyaz shahardan sallot chaqiraman, deb bosibdi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
Ariqustiliklar bek tarafidan solingan soliqni vaqtida toʻlolmay, gʻuluv koʻtarishdi. — Sh. Xolmirzayev, Qil koʻprik
2. Kishi ruhi, dilidagi notinch, bezovta holat; notinchlik, bezovtalik.
Kechalari mizgʻimas meʼmor, Muhandisda oʻzgacha gʻulu. — M. Ali
3. ad. Mubolagʻaning uchinchi darajasi: maʼlum narsa, belgi, holat yoki harakatni aql bovar qilmaydigan, hayotda ham roʻy bermaydigan tarzda tasvirlashdan iborat sheʼriy sanʼat.
- Gʻulu solmoq 1. Norozilik uygʻotmoq, toʻpolon, janjal chiqarmoq. Afsuski, dinsizni shu yerda yoʻq qila olmadik, endi borib, qoʻyimizni boqayotgan muridlarimiz orasiga gʻulu soladi, oxirgi nasibamizni ham qoqib oladi. — Sh. Gʻulomov, Yorqin ufqlarU ne oʻktam, botir yigitlar Yuragiga solmagan gʻuluv. — E. Vohidov, NidoYigitlikda gʻuncha kabi lab Tinchlik bermay solardi gʻulu. — Shukrullo