сфт.
1.
Дангал иш тутадиган, қўрқиб, ҳадиксираб ўтирмайдиган; довюрак.
Дадил бола. Дадил хотин.
Раҳимберди ўзига ишонган, дадил йигит эди, ишлаб чарчамасди. — Х. Тўхтабоев, Фелетондан сўнг
Қадами, товуши дадил. Ҳар қандай мушкулдан ман тортмай, тикка қарши борадиган довюрак одам кўринади. — А. Мухтор, Асарлар
2.
Шижоат билан тўлиб тошган; жасурона, мардонавор, шахдам.
Дадил қадамлар.
Халқ дадил боради. Айниқса хотинлар — оналар жасур. — Ойбек, Танланган асарлар
Турсунбой тоғли қишлоғи томон жиддий, дадил одим ташлаб боряпти. — Ўзбекистон қўриқлари
Шеримбек дадил бориб, Бобур минган бўз отнинг олтин безакли юганидан олди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар
Меҳнат қилган одам доим бошқаларнинг юзига дадил қарайди. — Т. Ашуров, Оқ от
3.
Қўрқмай, ишонч билан, бемалол, тортинмай.
Дадил жавоб. Дадил танқид.
Узоқдан бўлса-да, Ёʻлчига дадил қарайди, баъзан яширин илжаяди. — Ойбек, Танланган асарлар
Дадил ташлаётган қадамларига қараганда, унда иккиланишдан асар ҳам ёʻқ. — Газетадан
— Нима ёрдам керак, тортинмай, дадил мурожаат қилаверинг, — деди Боймирзаев. — Ўзбекистон қўриқлари
Маъруф Назаров кинематография, драматургия соҳасида ҳам дадил қалам тебратяпти. — Х. Ёдгоров, Ҳаёт тўлқинлари
4.
Жисмоний, маънавий жиҳатдан бақувват; тетик, бардам.
Элмурод одамлар тўлқинида Фотима билан ёнма-ён юраркан, ўзини ҳар вақтдагидан дадил ва енгил сезди. — П. Турсун, Ўқитувчи
Дармони қуриган йигит ўзини дадил тутишга тиришар, лекин мункиб-мункиб кетар эди. — Ж. Шарипов, Хоразм
Шундан кейин Нормат ўзини янада дадил сезди. — И. Раҳим, Чин муҳаббат
5.
Моддий жиҳатдан ўзини тутиб олган; бой-бадавлат.
Жамоа хўжалигимиз бу йил анча дадил бўлиб олди. — Газетадан
6.
кўчма
Энг муҳим, долзарб, зарурий.
энг дадил ғояларни ўртага ташлаб, уни рўёбга чиқарган ирригаторларнинг мардлиги ҳақида ҳикоя қилади. — Ўзбекистон қўриқлари
