фл. 1. Бирор мақсадда бор кучини ишга солиб ҳаракат қилмоқ; кучанмоқ.
Буқа орқасига тисарилиб, аввало чиранди. — Шарқ юлдузи
Сандиқ жуда оғир эди, зўрға зинага яқинлаштириб, чирана-чирана, тепага олиб чиқишди. — А. Кўчимов, Ҳалқа
Арава қилт этмас ҳўкизлар ҳарчанд чирангани билан, арава жойидан жилмас эди. — Ў. Ҳошимов, Икки эшик ораси
2. кўчма салб. Ўз имкониятларини ҳисобга олмай катта кетмоқ; керилмоқ.
— Чиранманг, полвон, — деди кулиб Ўсаржон. — Ойбек, Олтин водийдан шабадалар
Ўзинг жойсиз [ноўрин] чиранганингдек, мени ҳам ўз ёнингга тортмоқчи бўласан. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
Аларга мен: — Шоҳи Эрон билан урушаман, деб чиранманг, — дедим. — М. Осим, Карвон ёʻлларида