fl. 1. ayn. Buklamoq 1.
Salimboyvachcha xatni oʻqib, asta bukdi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Boʻtaboy xatni bukar ekan, uf tortdi. — A. Qahhor, Asarlar
2. Qayirmoq, egmoq.
Kuchli shamol koʻtarilib, bogʻchadagi \ar narsani toʻrt tarafga buka boshladi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon
Hayot kelinchaklarcha, bir oyogʻini yigʻishtirib, ikkinchi oyogʻini tizzadan bukib oʻtirdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Munir barmoqlarini bukib, xotiniga koʻrsatib, sanay boshladi. — Yoshlik
Gʻulomjon chiroyli qaddini bukib, onasi ustiga engashdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
3. koʻchma Sindirmoq, yengmoq, tobe qilmoq.
Biroq faktlar, hujjatlar, juda koʻp odamlarning guvohliklari uning qaysarligini asta-sekin qayirib, nihoyat, bukib qoʻydi. — H. Gʻulom, Mashʼal
Na baland qoʻrgʻonlar, na qalin darvozalar va na jallodlar xalqning irodasini buka olmadi. — J. Sharipov, Xorazm
Ob-havo esa qoʻshimcha qiyinchiliklarni keltirib chiqarmoqda. Ammo u paxtakorlarimizning gʻalaba yoʻlidagi irodasini buka olmaydi. — Gazetadan
- Boshini bukmoq 1. Boshini quyi solmoq. Bolalar ham, goʻyo otadan abadiy ayrilgandek, boshlarini yetimona bukkan edilar. — Oybek, Nur qidiribQarz kishining boshini bukadi. — Oybek, Tanlangan asarlar— Turing, qizim, — ellikboshining tovushi birdan muloyimlashdi, — ota-onaning boshini bukmang. — Oybek, Tanlangan asarlar
- Yerga bukmoq Yerga kirib ketguday uyaltirmoq yoki tahqirlamoq. Bir kuni odamlar oldida Nosirimni yerga bukib: Siz zanglagan ketmonsiz, olovga toblab, oʻtkir egovda charxlash kerak, desa-ya, yuzsiz.ʼ — X. Nazir, Oʻtlar tutashganda
- Nomusini bukmoq Nomusga qoldirmoq. Nodon bilan yurma, nomusingni bukma. — Maqol