сфт. 1. Кўриниши ҳаддан, меъёрдан ташқари, катта; қўпол, келишмаган.
Бесўнақай одам. Бесўнақай гавда.
Тиллабой Суяги ёʻғон, семиз, кўзлари қисиқ, бесўнақай кимса эди. — П. Турсун, Ўқитувчи
Каримани кўриб, ёқа ушлайсиз. Девдай, оёқ-қўллари бесўнақай, қўполгина қиз эди. — Ёшлик
2. Ҳаддан ташқари кўримсиз, хунук; беўхшов.
Унинг [Полвоннинг] кўзи олдида Умар-бекнинг бесўнақай башараси гавдаланди. — С. Аҳмад, Қадрдон далалар
Унинг [Қобиловнинг] бошида эскироқ кўк кепка, шу рангда узун енгил палто, оёғида эса катта, бесўнақай кирза этик. — Б. Даминов, Одамдан яхши ном қолсин
[Поччамнинг] Бошида бесўнақай ўралган қўпол салла. — Ойбек, Болалик
3. Жуда ҳам бемаъни, келишмаган; ўринсиз, қўпол.
Бесўнақай гап.