Поиск

ot 1. Odam boshining old qismi; yuz, bet.

Safar boʻzchi boshini qashib, yana maxdumning aftiga qarab qoʻydi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon

Soraxon.. shu tobda kirib nima qilar edi deganday qilib, aftini burishtirdi. A. — Qahhor, Sarob

2. Yuz koʻrinishi, qiyofa; turq.

Havoning taftiga boq, odamning aftiga boq. — Maqol

Qodir bu odamning aftidan kasb-korini belgilay olmadi. — A. Qahhor, Qanotsiz chittak

sft. 1. Notavon, nochor, abgor.

El baxtsiz edi aftoda, Zolimlarni beomon koʻrdim. — Mirtemir

2. Tushkunlikka tushgan, tushkun holatli.

Oʻtapning qistovi bilan oshga qolgan Joʻravoy ota hamon oʻy surib oʻtirgan aftoda qiziga dedi: — Hadeb oʻy sura berma, Eʼzoz. — H. Gʻulom, Mashʼal

Xonavayronlar bilur aftodalarning holini. — Mashrab

mod. s. Taxmin bildiradi; chamasi.

Aftidan, ular endigina zavoddan chiqqan boʻlsa kerak, boʻyoq isi gupullab dimogʻga urib turibdi. — I. Rahim, Chin muhabbat

ot ayn.

Aft-boshi tuzukkina yigit.

ot Yuz koʻrinishi, qiyofa.

dutor tarixini hikoya qilib berish chindan ham azob ekanligi uning aft-angoridan sezilib turardi. — Gazetadan

sft. ayn. Aftoda.

U endi tamoman taslim boʻlib, aftodahol bir alpozda boshini egib oʻtirardi. — S. Ahmad, Jimjitlik

Institutdan haydalganidan bir haftacha keyin kutilmaganda uyimga aftodahol hofiz kirib keldi. — Gazetadan