от 1. Бир-бирига хилофлик, фикрий қарама-қаршилик, акслик.
Домла гапининг учини ёʻқотиб қўйдими ё фикридаги ошкор зиддиятдан хижолат тортдими, ямланиб қолди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Аммо мен инондим жаннатга бугун, Бу гапда ёʻқ асло зиддият, тугун. — М. Шайхзода, Йиллар ва ёʻллар
Бояги мушкул зиддиятлар ҳали ҳам [Бобурнинг] хаёлини банд қилиб, кўнглида тугун бўлиб турибди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар
2. Муросага келтириб бўлмайдиган қарама-қаршилик, душманлик, адоват.
Муаррих уч йиллик воқеалар тафсилотини баён қилар экан, ўзи билан қўл остидаги кишилар ўртасида юз берган зиддиятларни ҳам очиқ-ой-дин ёзаверади. — ЎТА
[Мулла Муҳиддин:] Шуни биламанки, сизлар билан унинг ораларингизда сув билан ўт орасидаги каби зиддият бор. С. — Айний, Эсдаликлар
3. мнт. флс. Муҳокама юритишда, матн-да, назарияда ва умуман предмет, ҳодисаларда бири иккинчисини инкор этадиган икки мулоҳазанинг мавжудлиги ва улар ўртасидаги муносабатлар.
Зиддият қонуни.